Bölünmüs Dünya

Nefis bir müzik duyuluyor, kim bilir hangi senfoni... Onlarcafarkli enstrüman var sahnede. Kemanlarin esinde piyano,onun esliginde nefesliler giriyor devreye, hepsi ayni anda ayninotaya basarken bile farkli sesler çikariyorlar. Orkestraninvarligindan haberdar olmasa bu sesin tek bir yerden çiktiginainanabilir insan. Melodiyi isitmeyenler Bir’i, bütünü olusturan parçalaritek tek alip, “Bak,” diyorlar, “Bak! Bu öteki...” Keman’inPiyano’yu disladigi bir sahneyi sadece komik çizgi filmlerdegörebilecegimizden eminiz hâlbuki... Bütün sifatlarinin, görevlerinin ötesinde bir egitim neferiolan Ziya Selçuk, Bölünmüs Dünya üzerine sordugu sorular vearadigi/buldugu cevaplarla müzigin sesini biraz daha açarakyüzlerimizi sahneye dönmemizi sagliyor. “...Her sey ama her sey zitlik zannettiklerimizi farketmemize ve olusturmaya çalistiklari birligi anlamamizayardimci olmak için bir ögretmen gibi karsimizda duruyor.Fakat biz dogadaki akis ve degisimi zitlik zannetmeninsinirliligini yasiyoruz. Oysa degisim dogalsa sorun yok.Ancak degisim normatifse ziddini doguruyor ve kendisiolmayana dönüsüyor. Bunun sonucunda degisimin iki zitucundan birini resmin tamami zannediyoruz. Ama bu zitligiasarak akisi bütünde görecek olan da insanin ta kendisi...”