Normal Olmak Varken Neden Mutlu Olasin

Ben küçükken –masalarin altina saklanabilecek, çekmecelere sigabilecek boyuttayken– bir çekmecenin içine tirmanir, çekmeceningemi, halinin da deniz olduguna inanirdim.Pusulami bir sisede buldum. Bir dogum belgesiydi bu. Üzerinde gerçek ebeveynlerimin adlari vardi.Bundan hiç kimseye söz etmedim.Gerçek annemle babami bulmaya hiç yeltenmedim; bir çift ebeveyn talihsizlikse, iki çifti tam bir yikim olurdu. Jeanette Winterson, Tek Meyve Portakal Degildir adli eserinin ardina gizlenmis sarsici, kalp kiran gerçekleri tek tek anlatiyor bu kitapta. O, evlat edinilmis bir çocuktu. Çatisi altina girdigi evi daima yadirgadigi gibi “Bayan Winterson” adiyla çagirdigi kadinin annelik güdülerine de süpheyle yaklasti. Öyle ki, bir okul etkinliginde onu yaninda görüp “Bu annen mi?” diyenlere “Genellikle...” cevabini verebiliyordu ancak. Hayatin sirrini Kutsal Kitap’in sayfalari arasinda arayan kadina mutlu olmak istedigini söyledigindeyse, “Normal olmak varken niye mutlu olasin ki?” yanitini almisti. Bayan Winterson, Jeanette’in oldugu ve olmak istedigi her seyin ziddiydi. Ancak Jeanette yine de onu sevdi ve hep çocuk kaldi. Bu durumu en iyi izah eden de yine onun sözleri: “Anne bizim ilk gönül maceramizdir. Onun kollari. Onun gözleri. Gögsü. Bedeni. Ve daha sonra ondan nefret edersek, bu öfkeyi kendimizle birlikte diger sevgililerimize tasiriz. Ve eger onu kaybedersek, bir daha nerede buluruz? Dünyada hiç ilgilenilmemis, bu yüzden de bir türlü büyüyememis bu kadar çok çocuk oldugu için üzgünüm. Yaslaniyorlar ama büyümüyorlar. Bunun için sevgi gerek. Sansliysan, sevgiyi daha sonra bulursun. Sansliysan, sevginin suratina yumrugu yapistirmazsin.”